کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!

ومن چون شمع می سوزم

ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند

ومن گریان ونالانم

ومن تنهای تنهایم !!!

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!

و من دریای پر اشکم

که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!

کسی حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!

که هر دم با نسیمی

میشود برگی جدا از او

ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند!!!